Lia Schaller

Verliefd op orgel

Lia Schaller 25 jaar muziekdocent 
(Amersfoort Nu – 28 februari 2007)
Door Adriënne Nijssen

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Als kind bespeelde Lia Schaller een mandolinebanjo. In de kerk begeleidde ze het kinderkoor en daar was ze erg trots op. Maar daar bleef het bij. Werk, verkering en trouwen namen haar in beslag, muziek werd op een laag pitje gezet.  In die tijd stopte je vanzelfsprekend met werken als je een kindje kreeg. Lia had ineens zeeën van tijd. “Ik besefte dat ik iets met muziek wilde, dat ik eigenlijk al lang verliefd was op het orgel. Een instrument werd aangeschaft en Lia kwam terecht bij orgelschool Wim Janssen. “Daar werd een open lessysteem gehanteerd en voor mij betekende dat, dat ik na een maand of tien steeds te wachten zat tot de andere leerlingen even ver waren als ik. Dat schoot dus niet op en vandaar dat ik privé-les ging nemen, nog steeds bij Wim Janssen.”

Na een half jaar vroeg Wim of Lia een vakopleiding wilde doen en bij hem les wilde geven. “Ik lachte hem uit, vroeg hem over tien jaar nog eens terug te komen.” Maar Wim meende het serieus en Lia besefte dat het dé kans was om van haar hobby haar beroep te maken. Gedurende de intensieve praktijklessen van Wim ging Lia naar de muziekacademie in Utrecht. Op 1 maart 1982 trad ze in dienst bij de orgelschool. Na een jaar of vijf stopte Wim. We spraken af dat ik leerlingen mocht ‘overnemen’ en privé-lessen zou gaan geven. Vanaf het begin dat het keyboard uitkwam is Lia ook keyboard les gaan geven. Want dat ligt uiteraard in het verlengde van orgel. Iedere nieuwe leerling krijgt eerst een kennismakingsgesprek en een proefles. “Het is voor een leerling belangrijk om te weten hoe ik les geef en het bevordert de goede band. Dat laatste is heel belangrijk want een goede band is de helft van de les. Het voordeel van individuele lessen is dat je extra aandacht kunt besteden aan de problematiek van de leerling. De een heeft moeite met tellen, de andere juist met noten”. Maar voor iedereen geldt hetzelfde; plezier in het muziek maken is het belangrijkste.

Nog nooit in haar carrière heeft Lia tegen een leerling gezegd dat hij of zij de afgelopen week niet gestudeerd heeft. “Dat kun je namelijk niet weten” zegt ze. “Misschien heeft de leerling in kwestie juist hard gewerkt maar op een verkeerde manier. Dat zoeken we dan uit”.

Op 1 maart 2007 is Lia vijfentwintig jaar docent en het verveelt haar geen moment. “Kennis overdragen is zó leuk. En omdat leerlingen naast de lesboeken ook zelf muziek meebrengen is het heel afwisselend, want dat kunnen psalmen zijn maar ook house en alles daar tussenin. Sommige leerlingen blijven wel tien tot vijftien jaar en dan bouw je samen echt iets op.”

Zelf speelt Lia ook nog steeds. Soms om te studeren, soms om te ontspannen. Muziek van David Coleman is daarbij favoriet. “Maar het allerleukste is toch lesgeven hoor. Ik hoop dit nog jaren te mogen doen”.